تبلیغات
زیرخاکسترذهن

متفرقه/74/مقایسه بابا نوئل با حاجی فیروز



این روز ها که نزدیک سال نو هجری شمسی است نت پر شده از تصاویر جاجی فیرور ،چیزی که جالبه مقایسه حاجی فیروز خودمون با  بابا  نوئله چرا باباتوئل اینقدر سفید و زیباست و حاجی فیروز رو سیاهه؟ چرا باید بابانوئل کادو بده و حاجی فیروز گدایی کنه ؟ به قول دکترشریعتی تو کتاب پدر و مادر ما متهمیم

ملتی و دین و ایینی که افتخار فقر باشه به چیزی جز فقر نمیرسه

مواجه هستیم ...

ولی دوستای عزیزم بهتره قبل از خواندن متنی راجع بش اطلاعات کافی داشته باشیم

چه طور شده ؟ آدم هایی که این متن و نوشتن تا دیروز به مسخره کردن دکتر شریعتی می پرداختند و احترام روشنفکر ایران را برای مردم کمرنگ کرده بودند

امروز او را بزرگ خطاب می کنند و یادی از جمله ای از کتاب او می کنند

لازم به ذکره که قبل از نقل قول از کتاب یا شخصی باید به موضوع کلی آن کتاب یا سخن فرد توجه داشت که قبل و بعدش چه چیزی بوده که این حرف زده شده

کسانی که عمو نوروز را با بابانوئل مقایسه می کنند باید بدانند که هر کشوری برای خودش دارای تاریخ خاص است ( و من احترام ویژه ای برای بابانوئل مرد مهربان روزهای کریسمس هستم ) که اگر قرار باشه همه ی کشورها از یک فرم خاص تبعیت کنند دیگر کشورهایی معنا نداشت ...

 

(( به نقل از سایت روز نو : آیا حاجی فیروز در ایران باستان و آیین های کهن نیز تنها نشانه فردی است که از دیگران طلب پول و کمک می کند؟ اسطوره شناسان معتقدند در آداب و رسوم ایرانیان قدیم، حاجی فیروز شخصیتی است که صورت سیاهش نشانگر اتمام سیاهی ها و ناپاکی هاست و او پیام آور بهار است. حاجی فیروزها از پیشه های مختلف و با داشتن شغل و درآمد مشخص، تنها برای شاد کردن مردم و به جا آوردن رسم دیرینه ایرانیان، لباس سرخ بر تن می کردند و با خواندن اشعار به پیشباز آغاز سال نو و بهار طبیعت می رفتند و مردم نیز برای قدردانی، هدیه های کوچکی مانند آجیل، شیرینی یا سکه به آنها می بخشیدند.

دکتر حسین باهر، رفتارشناس اجتماعی درباره تغییر ماهیت حاجی فیروزهای امروزی گفته است: حاجی فیروز سمبل یك انسان آزاد بوده است. او همراه با غلامش در روزهای آخر سال به شادمانی می‌پرداخته وگاهی اوقات طنزی می‌گفته كه دیگران را به خنده وا می‌داشته است. او سمبل شادمانی‌های پیش از عید است. (تهران امروز)

این استاد دانشگاه با بیان این‌که حاجی فیروز را نباید گدا خواند، ‌توضیح داده است: این‌که حرکت امروزی او را گدایی می‌خوانند نادرست است. هرگونه توصیف و نام‌گذاری برای چنین شاخصه‌هایی بدون بررسی‌های دقیق، که صرفا از ذهنیت امروزی بدون در نظر گرفتن بافت این آیین‌ها به وجود می‌آید، از لحاظ علمی نادرست است. بر این اساس، بخشش و نثاری که مردم در بافت کهن در پیوند با این ارواح انجام می‌دادند و زندگی سالانه‌ی خود را تضمین می‌کردند، امروزه به طور یک‌طرفه‌ای با حضور حاجی فیروز به شکل گدایی معنا می‌شود.دکتر میرجلال الدین کزازی نیز در مقاله ای که در روزنامه اعتماد به چاپ رسیده، در مقایسه حاجی فیروز و بابانوئل نوشته است: بابانوئل آنچنان که همه می دانند جامه ای سرخ فام در بردارد و گهگاه کلاهی سپید نیز بر سر. از دیگر سو حاجی فیروز که او را در روزهای فرجامین سال در شهرهای ایران می بینیم که سرودخوانان به هر سوی می رود، جامه ای سرخ فام بر تن دارد. آنچه این چهره و پدیده فرهنگی را از بابانوئل جدا می دارد، سیاهی چهره او است. ما می توانیم در این دو تن به نمادی یگانه بازخوریم که رنگ سرخ است. رنگ سرخ می تواند نماد و نشانه ای از خورشید یا گرما و روشنی و در پی آن زندگی باشد. به سخن دیگر حاجی فیروز هنگامی پدیدار می شود که روزگار تیرگی و سرما به پایان می رسد. روزگار روشنی و گرما فراز می آید. تیرگی روی حاج فیروز می تواند نمادی از شب باشد. به سخنی دیگر شب روزگار فرومردگی و افسردگی جهان را نشان می دهد. در برابر، روز نشانه ای است از رستاخیز دیگرباره گیتی. جهانی که در تیرگی و سرما فروفسرده است از نشانه های زندگی که جنبش و تکاپوست بی بهره مانده است. با فرا رسیدن بهار جان و جنب از سر می گیرد زیرا خورشید در آن هنگام توش و توانی تازه می یابد. از دیگر سوی سپیدی چهره و کلاه بابانوئل می تواند همچنان یادآور روشنایی و روز باشد اما نکته ای در این میان که حاجی فیروز و بابانوئل را از هم جدا می دارد زمان پدیداری و سربرآوری آنهاست. حاجی فیروز آنچنان که گفته آمد در روزهای فرجامین اسفند و روزهای آغازین فروردین آشکار می شود اما بابانوئل در روزهای برگزاری جشن زادن عیسی مسیح.

او در بخش دیگری از مقاله خود حاجی فیروز را همتای بابانوئل دانسته و گفته است: بابانوئل که در روزها و شب های کریسمس در باختر زمین پدیدار می شود، از این روی می تواند نمادی باشد از مهر یا خورشید که ترسایان به راستی زادن او را جشن می گیرند و بزرگ می دارند. از دیگر سوی در ایران هم همتای بابانوئل حاجی فیروز می تواند بود که نمادی است بازبسته به جشن و آیین نوروز که آن هم مانند شب یلدا آیین و جشنی است در ستایش و بزرگداشت خورشید و روشنایی و روز و گرمی که در نماد رنگ سرخ به نمود آمده است زیرا یکی از خاستگاه ها و پایگاه های جشن و آیین نوروزی، پدیده ای کیهانی و گاهشمارانه است که آن را «ترازمندی بهاری» (= اعتدال ربیعی) می نامیم. ترازمندی بهاری برابر و همتراز شدن شب و روز است ))

 

پیشنهاد می کنم در ادامه مطلب داستان عمو فیروز را بخوانید

 

داستان عمو نوروز

یکی بود ، یکی نبود . پیر مردی بود به نام عمو نوروز که هر سال روز اول بهار با کلاه نمدی ، زلف و ریش حنا بسته ، کمرچین قدک آبی ، شال خلیل خانی ، شلوار قصب و گیوه تخت نازک از کوه راه می افتاد و عصا به دست می آمد به سمت دروازه شهر .

بیرون از دروازه شهر پیرزنی زندگی می کرد که دلباخته عمو نوروز بود و روز اول هر بهار ، صبح زود پا می شد ، جایش را جمع می کرد و بعد از خانه تکانی و آب و جاروی حیاط ، خودش را حسابی تر و تمیز می کرد . به سر و دست و پایش حنای مفصلی می گذاشت و هفت قلم ، از خط و خال گرفته تا سرمه و سرخاب و زرک آرایش می کرد . یل ترمه و تنبان قرمز و شلیته پرچین می پوشید و مشک و عنبر به سر و صورت و گیسش می زد و فرشش را می آورد می انداخت رو ایوان ، جلو حوضچه فواره دار رو به روی باغچه اش که پر بود از همه جور درخت میوه پر شکوفه و گل رنگارنگ بهاری و در یک سینی قشنگ و پاکیزه سیر ، سرکه ، سماق ، سنجد ، سیب ، سبزی ، و سمنو می چید و در یک سینی دیگر هفت جور میوه خشک و نقل و نبات می ریخت . بعد منقل را آتش می کرد و می رفت قلیان می آورد می گذاشت دم دستش . اما ، سر قلیان آتش نمی گذاشت و همانجا چشم به راه عمو نوروز می نشست

چندان طول نمی کشید که پلک های پیرزن سنگین می شد و یواش یواش خواب به سراغش می آمد و کم کم خرناسش می زفت به هوا .

در این بین عمو نوروز از راه می رسید و دلش نمی آمد پیرزن را بیدار کند . یک شاخه گل همیشه بهار از باغچه می چید رو سینه او می گذاشت و می نشست کنارش . از منقل یک گله آتش برمی داشت می گذاشت سر قلیان و چند پک به آن می زد و یک نارنج از وسط نصف می کرد ؛ یک پاره اش را با قندآب می خورد . آتش منقل را برای اینکه زود سرد نشود می کرد زیر خاکستر ؛ روی پیرزن را می بوسید و پا می شد راه می افتاد .

آفتاب یواش یواش تو ایوان پهن می شد و پیرزن بیدار می شد . اول چیزی دستگیرش نمی شد . اما یک خرده که چشمش را باز می کرد می دید ای داد بی داد همه چیز دست خورده . آتش رفته سر قلیان . نارنج از وسط نصف شده . آتش ها رفته اند زیر خاکستر ، لپش هم تر است . آن وقت می فهمید که عمو نوروز آمده و رفته و نخواسته او را بیدار کند .

پیر زن خیلی غصه می خورد که چرا بعد از آن همه زحمتی که برای دیدن عمو نوروز کشیده ، درست همان موقعی که باید بیدار می ماند خوابش برده و نتوانسته عمو نوروز را ببیند و هر روز پیش این و آن درد دل می کرد که چه کند و چه نکند تا بتواند عمو نوروز را ببیند ؛ تا یک روزی کسی به او گفت چاره ای ندارد جز یک دفعه دیگر باد بهار بوزد و روز اول بهار برسد و عمو نوروز باز از سر کوه راه بیفتد به سمت شهر و او بتواند چشم به دیدارش روشن کند

پیر زن هم قبول کرد . اما هیچ کس نمی داند که سال دیگر پیرزن توانست عمو نوروز را ببیند یا نه . چون بعضی ها می گویند اگر این ها همدیگر را ببینند دنیا به آخر می رسد و از آنجا که دنیا هنوز به آخر نرسیده پیرزن و عمو نوروز همدیگر را ندیده اند

 



تاریخ ارسال : سه شنبه 19 اسفند 1393 11:58 ب.ظ | نویسنده : سید خلیل جبارفلاحی

لطفا دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید

تاریخ ارسال : سه شنبه 26 اردیبهشت 1396 08:59 ب.ظ
Excellent post. I absolutely appreciate this site.
Keep it up!
تاریخ ارسال : شنبه 26 فروردین 1396 01:45 ب.ظ
Because the admin of this web page is working, no doubt
very rapidly it will be well-known, due to its feature
contents.
تاریخ ارسال : شنبه 1 فروردین 1394 10:26 ق.ظ
یه سری به من بزن و نظر بده
راستی ادرس پایین رو حذف کن اشباهی وارد کردم با ارض معذرت اقا معلم
عیدت مبارک
تاریخ ارسال : شنبه 1 فروردین 1394 10:22 ق.ظ
یه سری به من بزن و نظر بده
تاریخ ارسال : چهارشنبه 27 اسفند 1393 11:11 ق.ظ
یک سری به من بزن و نظر بده


تاریخ ارسال : پنجشنبه 21 اسفند 1393 08:57 ق.ظ
پیشاپیش نوروزتان مبارک
تاریخ ارسال : چهارشنبه 20 اسفند 1393 08:42 ب.ظ
باسلام
زیبا بود
تاریخ ارسال : چهارشنبه 20 اسفند 1393 09:08 ق.ظ
تا حالا یه لیست جالب از متنوع ترین وبلاگ ها رو داشتی؟ می خوای ببینی؟ کافیه بهم سر بزنی
تاریخ ارسال : چهارشنبه 20 اسفند 1393 08:55 ق.ظ
چرا به من سر نمی زنی؟ :-(
تاریخ ارسال : سه شنبه 19 اسفند 1393 10:59 ب.ظ
زندگی گن
عشق بورز بی حد و مرز
همیشه بخند
خدا با من و توست
همه جا ...
سلام
پیش من هم بیاین خوشحال میشم
تاریخ ارسال : سه شنبه 19 اسفند 1393 10:59 ب.ظ
زندگی گن
عشق بورز بی حد و مرز
همیشه بخند
خدا با من و توست
همه جا ...
سلام
پیش من هم بیاین خوشحال میشم

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر